‘De natuur als uitvinder’ is nu verkrijgbaar. Ga voor meer informatie of om het boek te bestellen naar www.denatuuralsuitvinder.nl.

Slapstick

Slapstick. Pure slaptstick. Ik verwachtte ieder moment het team van Bananasplit. Maar niets van dat alles, ik was gewoon in het gebouw dat gek maakt! Het begon allemaal heel onschuldig: ik wilde mijn parkeerkaartje betalen in een ziekenhuis …

Omdat mijn afspraak zich had afgespeeld aan de andere kant van het grote en vooral lange gebouw, diende ik een flink stuk te lopen om het bewuste parkeerkaartje te betalen. Goed voor de conditie, dus geen probleem. Al lopende bedacht ik me dat ik niet genoeg contant geld bij me had, maar hey, je kunt gewoon met pin betalen bij dit soort betaalautomaten. Niets aan de hand dus. Bij de betaalautomaat aangekomen constateerde ik tot mijn ontzetting dat betaling met pinpas niet mogelijk is. Man, dat is toch niet meer van deze tijd?! Maar goed, niet voor één gat te vangen zag ik op steenworp afstand een geldautomaat. Met gezwinde spoed begaf ik mij op weg om op een paar meter afstand de blijde boodschap te kunnen lezen: “buiten bedrijf”.

Kan gebeuren nietwaar, dus ik loop het nabij gelegen winkeltje binnen met de vraag of ik daar wellicht wat geld kan pinnen. Nee dat kon niet en nee, ik kon ook niet iets kopen en dan extra pinnen. Ja, echt heel vervelend dat de geldautomaat het niet doet.

Gelukkig wist de vriendelijke mevrouw me te vertellen dat aan de andere kant van het gebouw, waar ik net vandaan kwam, nog een geldautomaat is. Nog meer conditietraining van zeker 8 minuten voordat ik weer terug was gekeerd op mijn schreden.

Daar aangekomen zag ik dat ik niet de enige was, want er stond een rij van 5 mensen voor mij. De persoon die aan de beurt was schoot maar niet op. Keuzestress? Moet ik nu 50, 20, 70 of 120 euro pinnen. Of zelf een ander bedrag invullen? Wil ik een bonnetje ja of nee?

Toen de persoon eindelijk klaar was en de volgende twee ook zoveel tijd nodig hadden begon ik te vermoeden dat er toch wel iets anders aan de hand was dan keuzestress. Ongeveer 20 minuten later was ik aan de beurt. Jawel, doe maar gek. En het begon direct goed: ‘Even geduld aub …’ na een minuut ‘Even geduld aub …’ en na nog wat wachten mocht ik mijn pasje inschuiven. ‘Even geduld aub …’ was de volgende boodschap. Na weer een minuut mocht ik de pincode in toetsen en jawel, ‘Even geduld aub …’. U snapt de rest wel, na nog diverse langdurige minuten ‘Even geduld aub …’ had ik eindelijk 20 euro gepind, het minimale bedrag dat ik kon opnemen. En dat van de sloomste geldautomaat ter wereld. Wellicht een virus, die heb je gauw te pakken in het ziekenhuis natuurlijk.

Met hernieuwde hoop loop ik weer de 8 minuten terug naar de gewraakte machine om aldaar met het verse knisperende briefje van 20 mijn parkeerkaartje te betalen. Maar ach en wee, de machine accepteert alleen briefjes van 5 en van 10 en zeker niet mijn zopas verworven briefje van 20.

Met enigszins het stoom uit mijn oren loop ik naar het nabij gelegen supermarktje en pak daar een willekeurig goedkoop artikel en loop ermee naar de balie. Als ik wil betalen met mijn briefje krijg ik de vraag: “heeft u niet kleiner”. Met stoom uit mijn oren EN neusgaten antwoord ik “NEE, IK HEB NIET KLEINER!”. Met het wisselgeld in mijn knuistje ga ik weer op weg naar de betaalautomaat, om er daar achter te komen dat er inmiddels zoveel tijd is verstreken dat ik voor een extra uur moet betalen.

Met uiterste beheersing stop ik voldoende geld in het apparaat en het wonder geschiedt: ik kan eindelijk uitrijden. Ik kijk nogmaals in mijn spiegels. Nog steeds geen team van Bananasplit …