‘De natuur als uitvinder’ is nu verkrijgbaar. Ga voor meer informatie of om het boek te bestellen naar www.denatuuralsuitvinder.nl.

Hacking and slashing op je CV

In de wereld van de Massively Multiplayer Online Role Playing Game (MMORPG), zoals World of Warcraft, gaat het vooral om ‘hacking and slashing’ ofwel monsters of elkaar aan stukken hakken. Alhoewel je soms ook bloemetjes moet verzamelen is het toch vooral een moordlustige bezigheid. Toch zijn er mensen die deze hobby op hun CV zetten.

Bij een role playing game kies je, even kort door de bocht, een karakter (een rol, een poppetje) uit waarmee je speelt, bijvoorbeeld een tovenaar, een ridder of een boogschutter. Met dit karakter voer je allerhande ‘quests’ en ‘missions’ uit waarbij je moet vechten tegen monsters en/of dingen moet verzamelen. Door dit veel te doen krijg je ‘experience’ en handige ‘skills’ en ‘items’ waarmee je jouw karakter beter en sterker kunt maken. Dit alles tegen een achtergrondverhaal dat als rode draad door het hele spel heen loopt.

Bij de online variant van een role playing game kun je in contact treden met andere spelers van over de hele wereld. In de variant die ik veel gespeeld heb, Guild Wars, kan je een ‘quest’ in principe alleen doen, maar moet je een ‘mission’ met andere spelers doen. Je overleeft de missie anders niet omdat de monsters veel te sterk zijn, waaronder de beruchte ‘eindbazen’. Daar begint dan een hele nieuwe dimensie aan het spel, zeer interessant voor managers.

Om samen een ‘mission’ goed te volbrengen is goed teamwork nodig. Het team moet samen dezelfde sterke monsters aanvallen om ze zo stuk voor stuk uit te schakelen. Als iedereen in het wilde weg gaat vechten heeft een team dus geen zin. De vraag is vervolgens wie zich in het team op gaat werpen als leider en of de andere teamgenoten dan inderdaad willen volgen. De leider geeft bijvoorbeeld aan welke route te volgens en welke monsters aan te vallen. Soms zijn er teams die geweldig samenwerken en elkaar aanmoedigen en complimenten geven (“great team”, “good healing”, “thanks for the mission guys”). Deze zijn (meestal) succesvol, maar soms zijn er ook teams die elkaar compleet verrot schelden en dus falen. Dit geeft een MMORP een dimensie van een management game: hoe kun je er zelf aan bijdragen dat het team goed samenwerkt en succesvol is?

Naast het vechten tegen monsters die de computer genereert, bestaat ook de mogelijkheid van Player versus Player (PvP). Spelers kunnen zich verenigen in ‘guilds’ die tegen elkaar kunnen spelen ofwel elkaar in de pan kunnen hakken. In elk ‘guild’ is een leider en deze is leider bij de gratie van de andere leden van het ‘guild’. Deze leider heeft bepaalde kwaliteiten, bijvoorbeeld goed strategisch inzicht in hoe de PvP aan te pakken en te winnen. Leiders die het niet goed doen moeten of het leiderschap overgeven aan iemand anders of verliezen hun gildeleden en hebben dan niets meer te leiden.

Zeer succesvolle gildes die gevreesd en gerespecteerd worden door de andere gildes hebben natuurlijk een enorme status binnen het spel. Iedereen wil daar lid van worden, maar alleen ‘the best of the best’ worden geaccepteerd. Als je leider ben van een dergelijk elitegilde doe je absoluut iets goed en geeft dat iets weer over jouw leiderschapkwaliteiten. Geen wonder dus dat er (jonge) mensen zijn die deze verdienste op hun CV zetten.

Bijzonder is overigens wel dat de overgrote meerderheid die dit soort spellen spelen jongens (“sorry, ik moet de missie verlaten want ik moet van mijn moeder komen eten”) en mannen zijn, maar de karakters (poppetjes) die rondlopen in de fantasiewereld ongeveer 50/50 verdeeld is in mannen en vrouwen. Hmmm wat zou dat zeggen?